Οι πρώτοι Ευρωπαίοι άποικοι αυτού του πολύ αραιά επαρχία ήταν από την Ουαλία. Είχαν ψάχνει για ένα σπίτι, όπου μπορεί να διατηρήσει την ουαλική γλώσσα, και μια ομάδα από μερικές εκατοντάδες ήλθε στην τράπεζα της Chubut ποταμού, ένας από τους λίγους ποταμούς στην Παταγονία. (Η Chubut είναι περίπου 45 μίλια νότια της: Puerto Madryn). Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκαναν ήταν να χτίσει ένα κομμάτι το τρένο από το σπίτια τους στην Chubut την προστατευόμενη λιμάνι Puerto Madryn. Ζώντας εδώ είναι εξαιρετικά δύσκολη, και οι Ουαλών αποίκων ήταν τυχερός που οι ιθαγενείς τους έδειξε πώς να τα βγάλω πέρα. Ουαλίας εξακολουθεί ομιλείται από περίπου 3.000 ανθρώπους που ζουν κυρίως σε δύο πόλεις στις όχθες του ποταμού (Trelew και Gaiman). Τα σχολεία στις δύο αυτές πόλεις είναι δίγλωσσοι --- Ουαλίας και της Ισπανίας - και να γιορτάσουν πολλές παραδόσεις Ουαλίας.
Η μαμά και εγώ δεν κατάφερα να επισκεφθούν τις δύο πόλεις Ουαλίας, έχει επιλέξει ένα ολοήμερη εκδρομή στο μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ένα φυσικό καταφύγιο στη χερσόνησο Valdes περίπου 2 + ωρών από Puerto Madryn. Νομίζαμε ότι το μακρύ ταξίδι θα ήταν γραφική. Θα ήταν λάθος. Ήταν συναρπαστικά, αλλά ποτέ δεν έχω δει ένα τέτοιο ερημωμένη περιοχή. Χιλιόμετρο το χιλιόμετρο της ίδιας επίπεδη γη έρημο, με μόνο θαμνώδεις θάμνοι και χαμηλά φυτά που αναπτύσσονται σε αυτήν. Ήταν μαγευτική. Αφού περίπου μία ώρα, σταματήσαμε στο κέντρο του επισκέπτη στην είσοδο του κουταλιού. Ιδιωτικά αγροκτήματα καλύψει το μεγάλο χερσόνησο, έτσι είναι λίγο διαφορετικό από ό, τι πιο πάρκα κυβέρνηση.
Αμέσως μετά αφήσαμε κέντρο των επισκεπτών, που ήταν στο +-2 μίλια ευρύ ισθμό που συνδέει τη χερσόνησο με την ήπειρο, και αμέσως μετά αφήσαμε τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο για ένα αμμοχάλικο. Θα μπορούσαμε να δούμε τον κόλπο του Σαν Matias στη βόρεια πλευρά και τη Νέα Κόλπου (Golfo Nuevo) στη νότια.
Συνεχίζοντας βορειοανατολικά, επιτέλους έφτασε στο βορειοανατολικό άκρο της χερσονήσου, Πούντα Νόρτε. Η χερσόνησος αυτή είναι το μόνο ηπειρωτική περιοχή αναπαραγωγής της σφραγίδες ελέφαντα στον κόσμο. Βγαίνοντας έξω στο βράχο με θέα τον ωκεανό, και να ευθυγραμμίζουν την παραλία υπήρχαν δεκάδες σφραγίδες ελέφαντα και μερικά λιοντάρια της θάλασσας. Δεν είχαμε πάρει πραγματικά κοντά, και χάρηκα που είχα τα κιάλια από καμπίνα μου μαζί. Οι περισσότεροι από τους ελέφαντες σφραγίδες ήταν μωρά, και οι ενήλικες ήταν όλοι molting. (Σημείωση:. Τα βρέφη είχαν πάνω από 100 κιλά και οι άντρες άνω των 21 πόδια λαχταρά και την κορυφή £ 6.000) Αν και οι περισσότεροι μόλις που πάνω στην παραλία όπως ήταν νεκρό, λίγα διατηρούνται ρίχνουν άμμο επάνω στις πλάτες τους. Νομίζω ότι η άμμος βοήθησε για την απολέπιση του δέρματος το παλιό μακριά ως μέρος της molting. Μια τεράστια θάλασσα λιοντάρι είχε βόλτα κατά μήκος της παραλίας, να κολυμπήσετε στην κυματωγή, και στη συνέχεια να περπατήσει πίσω έξω για εμάς. Αρκετά ένα σόου.
Μετά την παρακολούθηση της δράσης παραλία για λίγο, έχουμε εκ νέου επιβιβάστηκαν στα τρία λεωφορεία και οδήγησε με μια Estancia (Estancia San Lorenzo) περίπου 30 λεπτά. Η κουρά προβάτων ρίξουν στο ράντσο έχει μετατραπεί για τουριστικής περιόδου στην τραπεζαρία, και είχαμε ένα νόστιμο ψητό γεύμα αρνί. Το γεύμα ξεκίνησε με empanadas βόειο κρέας, τυρί και ελιές, που ακολουθείται από σαλάτα, αρνί, και το ψωμί, και ολοκληρωμένος μακριά με μια τούρτα και κάποια dulche con leche (κρέμα καραμέλας). Ένας από τους καλύτερους γεύματα εξόρμηση ακτών είχα. Όπως ήταν αναμενόμενο, το αρνί ήταν ιδιαίτερα καλή. Όπως στη Νέα Ζηλανδία, και ήταν λίγο περίεργο να δείτε αυτά τα χαριτωμένα μικρά πράγματα στα χωράφια και κατόπιν στο πιάτο μας τριάντα λεπτά αργότερα.
Μετά το γεύμα, θα επιβιβαστεί σε ένα φορτηγό της εποχής Β 'Παγκοσμίου Πολέμου (όπως εκείνο που χρησιμοποιήθηκε από το να μεταφέρει στρατό στρατιώτες) για να οδηγήσει για περίπου 15 λεπτά για να την αποικία πιγκουίνος του Μαγγελάνου, κοντά στην παραλία. Αυτή η αποικία έχει χιλιάδες πιγκουίνοι που έρχονται στην περιοχή για να τη γέννησή τους τα μωρά. Κάθε Μπους φάνηκε να έχουν πιγκουίνος για μια φωλιά ή ένα μικροσκοπικό γκόμενα. Κανένας από τους μωρά ήταν έξω από τις φωλιές ακόμα. Σύμφωνα με τον οδηγό, το ηφαίστειο της Χιλής που είχε ξεσπάσει συνεχώς από Ιούλη 2011 είχε ρίξει τους τόνους της τέφρας πάνω από την Παταγονία, λόγω των δυτικούς ανέμους που πνέουν από τη Χιλή να Αργεντινής. Η τέφρα έχει διαταραχθεί σοβαρά εναέριας κυκλοφορίας, τις καιρικές συνθήκες, και ο πιγκουίνος σοκ ενός νέου κύκλου.
Οι πιγκουίνοι ήταν παντού! Δεν είναι τόσο πολλές, όπως στην Ανταρκτική, αλλά εξίσου εντυπωσιακό. Θα waddled γύρω μας και προς / από την παραλία. Δεν θα μπορούσε να τους δει να πάει σε / από τον ωκεανό, λόγω της κλίσης της παραλίας, αλλά ήταν ακόμα διασκέδαση. Είχαν αρκετές οδηγούς μας παρακολουθούν για να βεβαιωθείτε ότι δεν είχαμε τονίσει ή να διαταράξουν τους πιγκουΐνους, αλλά ήταν φανερό ότι δεν φοβάται από εμάς.
Πάρα πολύ σύντομα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει για να την 2,5-ώρες βόλτα πίσω στο Silver Whisper. Αν και είχαμε δει λίγα άγρια ζώα στην βόλτα έξω (guanacos, Μάρα, και τρώσης κουκουβάγια), που δεν βλέπω τίποτα για την επιστροφή. Ακριβώς ερήμωση - ούτε καν πολλά πρόβατα.
Η Whisper Ασημένιο έπλευσε για την Φώκλαντ περίπου 5:30 περίπου, μόλις επιστρέψαμε στο πλοίο. Θα καθαριστεί μετά το μονοπάτι με τα πόδια σκονισμένα και, στη συνέχεια, είχε ένα ποτό στο μπαρ πριν πάτε για δείπνο. Η μαμά και ήμουν πίσω στην καμπίνα με 11:30 και έτοιμοι για ύπνο. Δεν ξέραμε τότε ότι επόμενων τριών ημερών μας θα είναι στη θάλασσα και ότι την επόμενη λιμάνι μας κλήσεων θα είναι στο τέλος του κόσμου .