Το Silver Whisper έφθασε στο Στενό του Μαγγελάνου λίγο πριν το μεσημέρι, και πέρασε το υπόλοιπο της ημέρας ιστιοπλοΐα μέσα από αυτό, που φθάνουν στην Punta Arenas, Χιλή, περίπου 9 το βράδυ. Το σύνολο του στενού είναι περίπου 350 μίλια μακριά, και πήρε αποστολή του Μαγγελάνου, περίπου τρεις εβδομάδες για να περιηγηθείτε στο στενό κανάλι την πρώτη φορά. Θα το κάνουμε σε λιγότερο από μια ημέρα. Αγάπησα τις μεγάλες μέρες Δεκέμβριο στο νότιο ημισφαίριο. Είναι το φως της ημέρας περίπου στις 4 το πρωί, και ο ήλιος δεν δύει μέχρι περίπου 9:30 ή έτσι. Φυσικά, ήταν δροσερό, με θερμοκρασίες συνήθως στη δεκαετία του 50 και πολύ θυελλώδεις.
Η γη κατά μήκος του στενού ήταν πολύ έρημη, με υψηλή αμμώδη μπλόφες και πολλά στριφογυρίσματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πήρε ο Μαγγελάνος τόσο πολύ για να περιηγηθείτε την πρώτη φορά! Είδαμε πολλά μη επανδρωμένα εξέδρες φυσικού αερίου dotting το κανάλι.
Πούντα Αρένας ίδια διαφημίζει ως το «τέλος του κόσμου", και υποθέτω ότι είναι επειδή είναι η νοτιότερη «πόλη» στον κόσμο. Ushuaia , Αργεντινή είναι νοτιότερα, αλλά είναι πολύ μικρότερη "πόλη", οπότε υποθέτω δύο «οικισμοί» μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι στο τέλος της κατεχόμενης κόσμο (αφού κανείς δεν κατοικεί πραγματικά πλήρους απασχόλησης στην Ανταρκτική).
Αφού στο πλοίο για μια εβδομάδα, ήταν περίεργο να κοιμηθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου στο Πούντα Αρένας. Αυτό το πολυσύχναστο πόλη περίπου 100.000 είχαν πολλά φορτηγά στο εδώλιο του κατηγορουμένου, και η μαμά και Χάρηκα βλέποντας τα φόρτωσης / εκφόρτωσης εμπορευμάτων. Ένα μεγάλο πλοίο φορτωμένο δεκάδες τεράστια σακιά από μαλλί, το οποίο δεν αποτελεί έκπληξη δεδομένου ότι το μαλλί είναι ακόμα η μεγαλύτερη money-maker σε αυτό το μέρος της "το τέλος του κόσμου".
Πούντα Αρένας βρίσκεται στην πλαγιά ενός λόφου που κατηφορίζει προς το Magellan Στενό. Πολλά από τα σπίτια και τις στέγες τους που είναι έντονα χρωματισμένα, πιθανώς επειδή συχνά είναι θλιβερό. Είναι πολύ φυσάει εδώ και δροσερό / κρύο όλο το χρόνο. Η θερμοκρασία σηκώθηκε στο 50 για εμάς, αλλά φυσούσε τόσο βαριά που φορούσαν σακάκια και καπέλα μας όταν μπήκαμε στην πόλη περίπου στις 10 π.μ. το επόμενο πρωί. Η βόλτα στην κεντρική πλατεία ήταν μόνο περίπου 6 μπλοκ, και περάσαμε από διάφορα τέλη του 20ου αιώνα 19th/early μίνι-αρχοντικά που ανήκουν από τους βαρώνους πρόβατα. Ένα μεγάλο σπίτι είναι δίπλα στη γραφική πλατεία της πόλης και χτίστηκε από την Sara Braun, η χήρα ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Παταγονία, Χοσέ Nogueira. Έχει τα πάντα που εισάγονται από την Ευρώπη με πολύ μεγάλο κόστος. Σύμφωνα με τον οδηγό μας, ο σύζυγός της ήταν ένας από τους πιο μισητή και πιο αγαπημένη τους άνδρες της περιοχής. Πλήρωσε για πολλές από τις πολιτιστικές βελτιώσεις στην πόλη, όπως έργα τέχνης, το μεγάλο θέατρο, και ένα άγαλμα του Μαγγελάνου που κοσμεί πλατεία της πόλης / πάρκο. Ωστόσο, πλήρωσε επίσης για μια γενναιοδωρία στο κεφάλι του κάθε φυλή ιθαγενών μέλος που σκοτώθηκε, που αφάνισε την τελευταία της τοπικής Ινδιάνων.
Η μαμά κι εγώ περπάτησα γύρω από την πόλη και έκανα κάποια ψώνια στα πολλά καταστήματα αναψυχής που σε περίπτερα που έμοιαζαν με βαγόνια τσιγγάνων - πολύ χαριτωμένο. Πολλά προϊόντα μαλλί και εκείνες που έχουν θέμα πιγκουίνος . Πήραμε πίσω στο πλοίο για ένα μεσημεριανό γεύμα και έφαγε έξω από την πισίνα. Ήταν αρκετά άνετα από τον άνεμο. Είχα την πρώτη μου χάμπουργκερ σε πάνω από μια εβδομάδα, και η μαμά είχε ένα νόστιμο, φρεσκοψημένο πίτσα. Μετά το γεύμα, θα χνουδωτή και να διαβάσετε μέχρι του χρόνου για την ομάδα μου παιχνίδι trivia. Πολλοί από το πλοίο είχε πετάξει σε μια πλήρη ημέρα ή νύχτα περιοδεία σε Torres del Paine National Park, έτσι ώστε η συμμετοχή σε ασήμαντα πράγματα ήταν κάτω. Η ομάδα μου κέρδισε.
Εμείς φάγαμε μαζί με την κρουαζιέρα σκηνοθέτη, Colin, ο οποίος είναι από το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά που τώρα ζει στη Γαλλία. Επίσης, είχε καλέσει δύο γυναίκες από την ομάδα μου ασήμαντα πράγματα, ένα από την Αυστραλία και η άλλη από την Αγγλία. Είναι και οι δύο Μεμονωμένα άτομα και πολύ ωραίο. Είναι και ο Colin έχουν διανύσει πολύ περισσότερο από ό, τι έχουμε, γι 'αυτό άρεσε να ακούω τις ιστορίες τους.
Η παράσταση ήταν μια λέσχη ψεύτης με τέσσερις από τους τραγουδιστές με τους "ψεύτες". Μαμά και εγώ ήμασταν σε μια ομάδα με δύο άνδρες από την Αγγλία. Εμείς δεν κάνουμε πάρα πολύ καλά, αλλά ήταν διασκεδαστικό ούτως ή άλλως. Θα ήταν ιδιαίτερα ωραίο να δούμε τις διαφορετικές προσωπικότητες παρασκηνιακός των τραγουδιστών. Ήμασταν όλοι εντυπωσιάστηκαν με το πόσο εξερχόμενη ήταν με όλους (και με καταπληκτικό τραγούδι τους.)
Ο Ψίθυρος Silver πέρασε την επόμενη ημέρα και τη νύχτα στο Πούντα Αρένας. Δύο νύχτες ελλιμενίζεται στο λιμάνι είναι πολύ ασυνήθιστο για μια κρουαζιέρα (εκτός από μέρη όπως η Αγία Πετρούπολη, Ρωσία). Τέλος πάντων, μαμά και μπήκα στην πόλη μετά το πρωινό της Τρίτης, κάνει λίγο πιο εμπορικό. Πολλοί άνθρωποι είχαν περιοδείες το πρωί για να δείτε πιγκουίνους του Μαγγελάνου, αλλά πιγκουίνος εμπειρία μας στο Puerto Madryn ήταν τόσο καλή, αποφασίσαμε να περιπλανηθείτε γύρω από την πόλη.
Η Πούντα Αρένας περιοχή είναι πατρίδα πολλών πιγκουΐνους, και ο ψίθυρος ασήμι είχε δύο τοπικές εκδρομές για να δουν τις πιγκουΐνους. Ο πρώτος γύρος ήταν μια βόλτα με βάρκα στο νησί Μαγκνταλένα, και η δεύτερη ήταν μια βόλτα με το λεωφορείο για να Otway ήχου. Όσοι είδαν τους πιγκουίνους στο Sound Otway Penguin Rookery Αποθεματικό εξεπλάγησαν ευχάριστα από την προσθήκη των ξύλινων διαδρόμων για την "χορτώδους, ανώμαλο έδαφος" που αναφέρονται στο φυλλάδιο εκδρομή ακτή. Η νέα διαδρομή για να δείτε τα πιγκουΐνους ήταν επίσης πολύ λιγότερο από τα δύο μίλια που περιγράφεται στο φυλλάδιο.
Επιστρέψαμε στην ώρα για το μεσημεριανό γεύμα και έφαγε από την πισίνα και πάλι. Μαμά και χώρισα το φρέσκο γκουακαμόλε / σάλτσα / ορεκτικό τσιπ, και στη συνέχεια προσπάθησα να είμαι καλός και διέταξε φρέσκο ψητό φιλέτο σολομού που ολοκληρώνεται με πιπεριές και μαύρες ελιές. Αλλά, όταν ο σερβιτόρος έφερε το μεσημεριανό μου είπε, "είστε σίγουροι ότι δεν θέλετε καμία τηγανητές πατάτες;" Έτσι, φυσικά είπα "σίγουρος". Δεν θα τροφοδοτήσει.
Μετά το γεύμα, πήγα σε μια οργανωμένη πεζοπορία (καλή δικαιολογία για τις πατάτες), πάνω στα βουνά με θέα την πόλη. Περίπου 30 από εμάς οδήγησε σε ένα λεωφορείο σε ένα χωματόδρομο μέχρι το Club Andino χιονοδρομικό κέντρο. Η σεζόν του σκι είχε κλείσει τον Οκτώβριο, αλλά ήμασταν σε θέση να χρησιμοποιήσει το τελεφερίκ για να ανεβείτε στην κορυφή ενός βουνού. Στη συνέχεια, μετά θαυμάζοντας τη θέα της πόλης πολύ κάτω από εμάς, έχουμε περπατήσει κάτω ένα μονοπάτι που ταξίδευαν μέσα από δάση και κατά μήκος μικρών ρεμάτων. Πολύ διασκεδαστικό, και περπατήσαμε περίπου 1,5 ώρες. Είδαμε επίσης κάποιες έρημες στοές. Σίγουρα ήταν καλό να πάρετε κάποια άσκηση (ακόμα κι αν ήταν ως επί το πλείστον κατηφορική). Περάσαμε επίσης μερικές από τις χλοώδεις πίστες, και δεν θα μπορούσε να βοηθήσει, αλλά ελέγχει και τους δύο τρόπους πριν από τη διέλευση. Το απόγευμα ήταν θερμό, και εγώ γρήγορα να ρίξει το σακάκι μου και πεζοπορία σε t-shirt/jeans/boots μου.
Επιστροφή στο πλοίο με λίγο πριν από τις 5 μ.μ., ήρθε η ώρα για ασήμαντα πράγματα. Πόσο γρήγορα μπορείτε να αναπτύξετε μια ρουτίνα σε ένα πλοίο! Μικρή ομάδα μας έκανε «εντάξει», αλλά, ως συνήθως, χάσαμε τις δύο ομάδες πολύ μεγαλύτερες.
Ποτά στο μπαρ είχαν ακολουθήσει η πρώτη μας δείπνο στο La Terrazza, η εναλλακτική λύση ιταλικό εστιατόριο (χωρίς επιπλέον κόστος). Νόστιμα (όπως πάντα), και η maitre'd ας προσθέσει ένα ζευγάρι που είχαμε με τα ποτά με την κράτησή μας. Silversea είναι μια ιταλική εταιρεία που ανήκει, και πραγματικά γνωρίζουν πώς να το κάνουμε ιταλικό φαγητό. Είχα έναν δειγματολήπτη ορεκτικά που παραδόθηκε σε ένα πιάτο που έμοιαζε με tic-tac-toe, με εννέα μικρά δαγκώματα των τροφίμων. Ορεκτικό μαμά ήταν ο καλύτερος - ένα καυτό τυρί παρμεζάνα φλαν. Ο Ιταλός σεφ κάνει ζυμαρικά φρέσκα ζυμαρικά κάθε πρωί, και δεν έχει καλύτερη γεύση από την ξηρά ουσία που υπηρετούν στο σπίτι. Είχα ένα πικάντικο πιάτο ντομάτα γαρίδες για την πορεία μου τα ζυμαρικά, αλλά η μαμά (ο οποίος είχε πρόσφατα-με έκανε να διατάξει ζυμαρικά σχεδόν κάθε μέρα για μεσημεριανό γεύμα), είχε την πατάτα και ρεβίθια σούπα μπιζελιών. Η μαμά κι εγώ πήρα το ψητό φρέσκο λαβράκι της Χιλής για το δείπνο. Έφαγα όλο μου και το μεγαλύτερο μέρος της μητέρας, ήταν τόσο καλή. Παγωτό για επιδόρπιο (για μένα). Μαμά (ως συνήθως) είχε ένα καπουτσίνο.
Η παράσταση καμπαρέ ήταν ένας από τους νεαρούς τραγουδιστές σοπράνο συνοδεύεται από τον Colin ο σκηνοθέτης κρουαζιέρα στο πιάνο. Έχει μια υπέροχη φωνή, και τραγούδησε ένα μίγμα των τραγουδιών, πολλά από το Broadway / off Broadway μιούζικαλ άγνωστο σε μένα. Ακόμα μια συμπαθητική εμφάνιση.
Ο Ψίθυρος Ασημένια είχε αποπλεύσει από την Πούντα Αρένας περίπου 6 μ.μ., με τίτλο μέσω των Στενών του Μαγγελάνου στον Ειρηνικό Ωκεανό. Περιττό να πω ότι ήμασταν πιο άνετα από τους ναύτες του Μαγγελάνου ήταν! Οι επόμενες τρεις μέρες θα είμαστε στη θάλασσα με το πλοίο και παγετώνας-βλέποντας στο Laguna San Rafael .